فولاد کربن آلیاژی است که از آهن، کربن و عناصر دیگری مانند منگنز یا سیلیکون تشکیل شده است. نسبت استحکام به وزن بالای آن باعث می شود که به طور گسترده در قطعات مکانیکی یا سازه های ساختمانی استفاده شود. اگرچه فولاد کربنی تا حدی مقاومت در برابر خوردگی دارد، اما در محیط های مرطوب مستعد زنگ زدگی است. بنابراین، اگر قصد دارید از فولاد کربنی در فضای باز یا در مکان هایی که مستعد تماس با آب هستند استفاده کنید، توصیه می شود یک پوشش محافظ روی سطح آن اعمال کنید.
ورق های فولادی گالوانیزه با پوشش یک لایه روی روی یک بستر فولاد کربنی ساخته می شوند. این پوشش روی در برابر خوردگی ناشی از عواملی مانند باران، برف یا دمای شدید محافظت می کند. ضخامت پوشش روی بستگی به کاربرد خاص دارد، اما به طور کلی از {{0}}.5 میلی‌متر (معادل یک هزارم اینچ) تا 20 میل (معادل 0.02 اینچ) متغیر است. فولاد گالوانیزه را می توان هم در داخل و هم در فضای باز استفاده کرد زیرا روکش روی آن به طور موثر از زنگ زدگی جلوگیری می کند.
به طور کلی تفاوت اصلی فولاد کربنی و فولاد گالوانیزه ترکیب آنها و وجود یا عدم وجود لایه محافظ در برابر خوردگی است. فولاد گالوانیزه حاوی یک لایه روی است و بنابراین از نظر خواص ضد خوردگی نسبت به فولاد کربنی دارای مزایایی است. از منظر هزینه، فولاد گالوانیزه ممکن است کمی گرانتر باشد، اما دوام و خواص ضد خوردگی آن در دراز مدت باعث صرفه جویی در هزینه شما می شود.
در صنعت، فولاد کربنی در پل ها، ساخت و سازها و خودروها استفاده می شود، در حالی که فولاد گالوانیزه معمولاً در لوله ها و تجهیزات الکتریکی استفاده می شود.
