فولاد نورد سرد قوی تر از فولاد نورد گرم است که عمدتاً به دلیل فرآیندی است که در طول تولید طی می کند. دلایل به شرح زیر است:
سخت شدن کرنش: هنگامی که فولاد در دمای اتاق در هنگام نورد سرد فشرده می شود، پدیده ای به نام سخت شدن کرنشی رخ می دهد. این بدان معنی است که با تغییر شکل فولاد، ساختار داخلی آن تغییر می کند و منجر به افزایش استحکام می شود.
ساختار دانه: نورد سرد ساختار دانه ریزتر و یکنواخت تری را در فولاد نسبت به نورد گرم ایجاد می کند. این ساختار دانه ای تصفیه شده به استحکام فولاد نورد سرد کمک می کند.
سخت شدن کار: نورد سرد شامل عبور فولاد از یک سری رول در دمای اتاق است. هر بار که فولاد از میان غلتک ها عبور می کند بیشتر فشرده می شود و شکل می گیرد. این فرآیند تغییر شکل مکرر باعث سخت شدن کار می شود که باعث افزایش بیشتر استحکام فولاد می شود.
کاهش شکل پذیری: در حالی که فولاد نورد سرد قوی تر می شود، انعطاف پذیری آن نیز کمتر می شود. شکل پذیری توانایی یک ماده برای تغییر شکل تحت تنش قبل از گسیختگی است. فولاد نورد سرد ممکن است انعطاف پذیری کمتری نسبت به فولاد نورد گرم داشته باشد، اما افزایش استحکام آن را برای کاربردهایی که استحکام بالا نیاز اولیه است مناسب می کند.
در طول نورد گرم، تبلور مجدد در ماده در حال نورد اتفاق می افتد و در نتیجه دانه های بدون کرنش پس از نورد ایجاد می شود. در نتیجه، مواد نورد گرم نرم تر، انعطاف پذیرتر و استحکام کمتری نسبت به مواد مشابه نورد سرد دارند. به طور کلی، فرآیند نورد سرد تغییرات ساختاری منحصر به فردی را به فولاد وارد می‌کند و در نتیجه استحکام بالاتری نسبت به فولاد نورد گرم دارد.
